Αναγνώστες

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Σοκολάτα αμυγδάλου

Είναι πρωί. Μου το μαρτυράει ο κόκορας που αρχίζει πάλι να κακαρίζει έξω από το παράθυρό μου και το αχνό φως που ξεγλιστράει από τα παντζούρια. Ανοίγω τα μάτια και χαμογελάω. Είναι Σάββατο, δεν έχει νηπιαγωγείο σήμερα. Θα παίξω όσο θέλω με τον Αντώνη. Σήμερα θα τον ντύσω κούκλα, κι ας φωνάζει ο μπαμπάς. Εγώ θα είμαι η μαμά, κι αυτός το παιδί μου. Κλείνω ξανά τα μάτια. Από μέσα, μυρίζω τον καφέ που βράζει στο μπρίκι. Ποτήρια και πιατάκια μπερδεύονται μεταξύ τους. Πόσο μ’ αρέσει αυτός ο ήχος! Με νανουρίζει. Ακούω τα βήματα του μπαμπά. Να και η μαμά, κλείνει την πόρτα. Μάλλον είχε πάει στον παππού. Ήταν άρρωστος αυτές τις μέρες, αλλά χτες που πήγα στο νοσοκομείο, μου έδωσε μια ολόκληρη σοκολάτα αμυγδάλου! Θα πάω και σήμερα να μου δώσει. Με βάζει να ψάχνω στις τσέπες του για να την βρω και πάντα μπερδεύομαι. Είναι τόσο βαθιές!


Τα βήματα της μαμάς πλησιάζουν στο δωμάτιό μου. Κλείνω σφιχτά τα μάτια μου. Μ’ αρέσει όταν με ξυπνάει αυτή. Η πόρτα ανοίγει απαλά με ένα μικρό τρίξιμο και την νιώθω να κάθεται στην άκρη του κρεβατιού. Το χέρι της κατευθύνεται προς το κεφάλι μου και μου χαϊδεύει απαλά τα μαλλιά. Σαν γατάκι, κουνάω σιγά-σιγά το κεφάλι μου για να απολαύσω καλύτερα το χάδι.
« Κατερινιώ, ξύπνα. Έχω να σου πω κάτι» την ακούω να λέει ψιθυριστά.
Νιώθω ένα βατραχάκι να χοροπηδάει στο στομάχι μου. Κάτι δεν πάει καλά.
Σηκώνομαι, τρίβω τα μάτια μου, και την κοιτάζω νυσταγμένα.
« Ο παππούς είναι με τον Χριστούλι τώρα»
Για μια στιγμή δεν καταλαβαίνω. Αμέσως όμως, μια σκέψη κατακλύζει το μυαλό μου.
« Δηλαδή πέθανε...»
Το βατραχάκι κάνει σαν τρελό στο στομάχι μου. Ένα μεγάλο άλμα και θα βγει έξω. Δεν θα το αφήσω. Η μαμά με κοιτάζει και κάτι πρέπει να πω.
« Στον Αντώνη το είπες;» ρωτάω ήρεμα βάζοντας διακριτικά τα χέρια μου στο στομάχι. Αυτό το αμφίβιο καλά θα κάνει να σταματήσει γιατί έχει αρχίσει και με πονάει πολύ.
Μάλλον δεν περίμενε αυτή την απάντηση, γιατί με κοιτάζει σαν χαμένη.
« Ο Αντώνης είναι μικρός, δεν θα καταλάβει»
« Καλά, θα του το πω εγώ. Θα είναι το παιδί μου για σήμερα»

Η μαμά με κοιτάζει απορημένη. Δεν την αδικώ. Κάποιος όμως πρέπει να προστατέψει τον Αντώνη. Και τι πώς είναι 2 χρονών; Μια χαρά με καταλαβαίνει εμένα, κι ας μην μιλάει ακόμα καλά.
Η μαμά φεύγει. Νομίζω είναι στεναχωρημένη. Εγώ δεν είμαι. Το βατραχάκι ηρέμησε. Ο παππούς θα είναι μια χαρά με τον Χριστούλι.
« Ξέρεις τι βρήκαν στις τσέπες του;» ακούω την μαμά να λέει στον μπαμπά από την κουζίνα. « Δύο σοκολάτες αμυγδάλου. Περίμενε τα εγγόνια του»

Ναι, ο παππούς είναι μια χαρά. Και ο Χριστούλης ακόμα καλύτερα, αφού έχει την σοκολάτα μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου